Ontwerp je eigen kledij

Sinds dit seizoen werkt Punk Running samen met Bioracer. Dankzij Bioracer kan je nu je eigen kledij ontwerpen voor je club/loopgroep. Weg met die saaie loopkledij.

De kleuren, het logo, sponsors toevoegen,… Bijna alles kan. Haal dus maar de creatieve kant in je naar boven en ontwerp je eigen clubuitrusting


Totale offday

De dag begon nog redelijk goed met een 5de plaats van Bo Paps. Zij probeerde mee te gaan met een 4-tal van AVT maar moest al halfweg enkele meters toegeven. Dit groeide tot een dikke 20m toen plots de 4de atlete ook moest lossen uit de kopgroep. Bo kreeg even nieuwe moed en ging op en over. De 4de plaats lag voor het grijpen maar een tactische blunder op het einde zorgde ervoor dat ze alsnog een plaatsje moest prijsgeven.

Enkele uren later was het de beurt aan onze seniors Mo Laaraj, Michiel Vanholst en Jelle Bertels. Jelle was zoals altijd te laat. Een half uurtje voor de start kreeg ik nog een telefoontje met de vraag om hem in te schrijven. Maar het ergste moest nog komen. Eindelijk aangekomen in Genk bleek hij ook zijn singlet vergeten. Gelukkig lag er nog een Punk Runningsinglet in zijn auto. Hij besloot dan maar om het risico op uitsluiting te nemen en te starten in dit singlet.

Van bij de start schoof Mo en Michiel mooi mee met de kopgroep. Jelle liep hier kort achter. Maar al na vrij snel moest Michiel de kopgroep laten gaan. Eventjes later sloeg het noodlot toe met Mo. Plots greep hij naar zijn bil. Hij vertraagde even, probeerde nog een paar honderd meter maar om niet teveel risico te nemen riep ik hem toe om dadelijk uit te stappen. Hopelijk is het enkel een verkramping, te wijten aan het stevig trainingskamp in Sicilië. Ondertussen had Jelle Michiel al bij gehaald. Ook bij deze mannen draaide het in de soep. Hoe ze ook probeerde, het ging niet sneller. Binnen enkele weken als de marathon helemaal uit de benen is zullen de resultaten wel terug volgen.


Marathon Palermo

Gisteren tijdens het avondeten hoorde je in het gesprek dat de zenuwen gespannen waren. Elk van de lopers zat met zijn eigen twijfels. Jelle die al een paar dagen last had van zijn rug vroeg zich nog af of hij de marathon wel zou kunnen uitlopen, Michiel twijfelde aan zijn voorbereiding, daar hij enkele trainingsweken had overgeslaan wegens ziekte en blessure. En Mo had schrik van de afstand een halve marathon was veel verder dan de 10km die hij tot nu toe ook nog maar 2 keer gelopen had.

Na het eten kropen ze vroeg in bed, want om 6 uur moest er opgestaan worden voor het ontbijt daar de halve en hele marathon al zouden starten om 9u15.

De start en aankomst was op de atletiekpiste onder een stralende zon. Vanaf de start namen 3 Kenianen het peleton op sleeptouw, hierachter volgde Jelle en Michiel. Mo was de eerste kilometers niet te zien. Achteraf bleek zijn schoen te zijn uitgetrapt bij de start, hierdoor was hij al direct op achtervolgen aangewezen. Gelukkig gebruikte hij zijn verstand en bleef hij lopen aan het geplande tempo van 1u15. Dit was zo afgesproken omdat hij de rest van de week nog een pittige trainingsweek in het verschiet heeft. Hij kwam uiteindelijk als 3e loper over de finish in een tijd van 1u14 na een verlies van de spurt voor de 2e plaats.

Twee minuten later passeerde Jelle halfweg zijn marathon op een 5e plaats. Wanneer Jelle de piste opnieuw verliet kwam ook Michiel als 6e de piste opgelopen. Jelle kon zijn 5e plaats behouden ondanks dat zijn hem parten speelde. Michiel werd helaas rond de 25ste km de verkeerde richting uit gestuurd ondanks begeleiding door een vespa van de organisatie. Hierdoor besloot hij zijn wedstrijd te staken en niet verder uit te lopen. Met 32km op de teller liep hij uiteindelijk teleurgesteld binnen.

 


Marathon Palermo - Nieuwe kledij

Dit weekend is het zover. De marathon van Palermo - Sicilië. Al weken kijken Michiel Vanholst en Jelle Bertels er naar uit. In de voorbereiding was vanalles fout gelopen. Michiel had in zijn belangrijkste weken te kampen met ziekte, Jelle's trainingsschema werd door bouwperikelen geregeld in de war gestuurd maar toch wilden ze graag deelnemen en beloofde hun beste beentje voor te zetten. Maar gisteren kwam plots een verontrustend bericht van Jelle Bertels. Hij was door zijn rug gegaan. Kon niets meer. Dadelijk werd er een afspraak geregeld met de osteopaat. Hopelijk krijgt die het terug in orde en kan Jelle toch deelnemen. Aan de motivatie zal het niet liggen, zeker niet nudat ze het leuke bericht gehad hebben dat ze mogen starten in hun nieuw T-shirt. Onze sponsor Bioracer heeft veel moeite gedaan om dit zo snel mogelijk gereed te krijgen.

 


eerste veldloop

Al weken keken we uit naar de start van het veldloopseizoen. Vandaag was het dan zover. De veldloop van Tongeren zou onze winter openen. Een parcour met veel bochten en laat nu dat net zijn waar Mo moeilijkheden bij heeft. Daarom stond er begin van de week nog een extra bochtenloop training op het programma.
De eerste van het team die de spits mocht afbijten was Bo Paps. Ze had haar zusje Jade naar een 3
de plaats zien spurten en wilde hier niet voor onderdoen. Van bij de start schoof ze op naar de 2de plaats achter een atlete van ATLA. Ze probeerde nog even maar moest al snel haar meerdere erkennen. Van toen concentreerde ze haar op het vasthouden van haar 2de plaats.
2u later was het de beurt aan de seniors mannen. Met Mo Laaraj en Michiel Vanholst hadden we 2 atleten aan de start die zouden vechten voor het podium. Maar al snel merkte Michiel dat hij geen super dag had. Hij besloot dan met het oog op zijn marathon volgende week in Palermo
  geen risico te nemen en de veldloop rustig uit te lopen. Mo verging het beter. Hij haalde in zijn eerste veldloop bij de seniors een mooie 2
de plaats. Een mooie opsteker na zijn lange blessure waardoor hij van half feb tot eind mei met een bloedklonter in zijn kuit in de lappenmand lag. Hierdoor draaide zijn hele zomer in de soep. Stilaan begint hij terug op niveau te komen. Maar Mo wil meer. Nog enkele maanden geduld en hard trainen. Maar geduld hebben is moeilijk voor Mo, hij wil altijd meer, harder, beter.

 


Dwars door Hasselt (Verslag Michiel Vanholst & Rik Ceulemans)

Verslag Michiel Vanholst:
“Toen ik een aantal jaar geleden bij Punk Running kwam werd mij gevraagd wat mijn ambitie was in de atletiek. Mijn antwoord was al vrij snel dat Dwars door Hasselt een wedstrijd was die voor mij speciaal was en dat ik graag ooit daar één van de 3 afstanden zou winnen... Vandaag stond ik voor het eerst aan de start in de wetenschap dat er echt wel kans was om te winnen. Zelden zo zenuwachtig geweest als voor deze 5km, maar vlot mee bij de start en na een km besloot ik het alleen te proberen. 100m spurt tot er een gat was en dan werken om het gat groot genoeg te houden. Daarna 4km afzien maar wel als eerste over de streep in wat meer dan 15min! Een supergevoel! Daarna als training voor de marathon nog de 15km meegelopen, nog meegestart met de snelle mannen, maar na mijn zware 5km zat het er niet in om lang mee te gaan. Na 3km het tempo dan maar verlaagd en uiteindelijk nog uitgejogd rond de 56min. Merci Rik Ceulemans!"

Verslag Rik Ceulemans:
“Naast Michiel liep ook petekind Bo Paps mee op de 5km. Voor haar was het een moeilijke wedstrijd. Ze had nooit een goed gevoel, haar benen voelde zwaar aan maar toch vocht ze voor wat ze waard was met een 4de plaats bij de vrouwen.

Na de 5km was het de beurt aan de mannen van de 10km. Met Mohammed Laaraj  en Tim Stessens hadden we 2 atleten die wilde meestrijden voor het podium. Al na enkele meters nam Mo de kop van het kleine peloton. Hij bleef het tempo hoog houden. Dit ging goed tot halfweg. Daarna nam de Afrikaanse loper het commando over. Mo probeerde te volgen. Door dit snelle wedstrijd begin blies hij zijn motor op. Helemaal gedesillusioneerd stapte hij na 7km uit de race. Zijn conditie gaat de goede kant uit maar om mee te gaan met deze buitenlanders zal hij nog wat extra moeten trainen, zal hij toch nog enkele maanden geduld moeten hebben. Ook aan zijn wedstrijdinzicht moet nog serieus gewerkt moeten worden.
Tim Stessens heeft dan weer ervaring in overvloed. Hij liet de kopgroep snel gaan en besloot zijn eigen tempo te lopen. Als 5de liep hij over de finish.

Als laatste wedstrijd van de dag stond de 15km gepland. Hier liepen Jelle Bertels en Michiel Vanholst mee. Over Michiel zijn 15km kon je hierboven al was lezen.
Jelle startte zonder stress. Zijn focus ligt de laatste maanden op “de bouw”. Nog even en hij hoopt over te huizen. Dan zal hij terug zijn normale trainingsprogramma kunnen doen. Maar Jelle zou Jelle niet zijn mocht hij zich niet voor 100% geven en proberen een zo goed mogelijk resultaat neer te zetten. Hij liep een zeer slimme wedstrijd bekroond met een mooie 5de plaats.

Naast deze mannen liepen er ook nog een heel deel van de Punk Joggers mee. Ze maakte het er een leuke loop van. Na de inspanning volgde er daar de ontspanning. Met meer dan 30 punk joggers gingen we achteraf nog even eten.


Punk Running boven in Lanaken: Michiel wint 10miles, Hendrik wint de 10km. (Verslag Michiel Vanholst)

Na vorige week een mindere prestatie in de brouwerijloop te Alken en een week met zware trainingen toch afgezakt naar Lanaken voor de 10 mijl van de Maasrun. Nadat deze week de tijden op training terug redelijk goed waren had ik nog een redelijk goed voorgevoel. 
 
Ook bij het inlopen voelde ik dat ik op zich weinig last had van de zware training die ik en Mo vrijdag nog hadden afgewerkt. 
 
Eenmaal aan de start waarschuwde Steven Heemskerk me voor een sterke Yelle van Waeyenberghe. Steven zelf komt pas terug uit uit blessure en verwachtte nog niet met ons mee te kunnen gaan. 
 
Zo bleek ook na de start. Na een km hadden ik en Yelle van Waeyenberghe al een aanzienlijk gat geslagen en dat zou de rest van de wedstrijd enkel nog gaan groeien. Het ging dus tussen Yelle en mij. 
 
Ik wist dat ik aan Yelle een sterke tegenstander had en keek in de eerste km's de kat wat uit de boom. Probeerde wel geregeld eens over te nemen, maar wanneer ik overnam kon ik niet direct versnellen of moest ik tegen de wind in soms wat temporiseren, terwijl ik in de stukken waar Yelle de kop deed toch vrij makkelijk kon volgen. 
Tot op km 10 voelde ik aan dat Yelle net wat sterker was en liet ik het grootste deel van het kopwerk aan hem over.
Maar dan begon ik zelf wat beter te draaien en merkte ik dat het bij hem net wat stroever begon te gaan. De laatste 5km kon ik mijn stukken op kop beter verteren en ik merkte telkens dat ik in de bochten soms wat afstand op hem kon nemen. 
Op een km van het einde besloot ik dan aan te vallen, alles of niks en het werd uiteindelijk alles. Ik viel aan en nam een 10-tal meter, dan hadden we nog een bocht van 180 graden waarna ik alles gaf om terug op te trekken en opnieuw iets verder uitliep. Vanaf dat moment was het nog afzien tot aan de streep. Maar de buit was binnen. Voor mij een heel mooie overwinning omdat ik met Steven en Yelle toch 2 heel sterke lopers achter me kon laten. 
 
Een 2-tal uur later werd het zowaar nog mooier, want teammaat Hendrik Vanden Berck kon ook zijn 10km winnend afsluiten. Zo werd het vandaag nog eens Punk Running boven in Limburg! En zo hoort het ook ;)
Nadien hoorde we dat team genoot Tim Stessens zijn wedstrijd in Grote Brogel ook tot een goed einde gebracht heeft. Hij wilde niet onderdoen en won ook zijn wedstrijd over 12km.

Van Punk Jogger tot Punk Runner

Al om 8u vertrok de eerste groep met Punk Joggers van Zonhoven richting Scherpenheuvel. 20 en 40 min later volgde nog een 2de en 3de groep. In het totaal waren we met 19 lopers die zich aan deze 32km zouden wagen. Onderweg zouden de groepen nog wat groeien. In Lummen, op 20km van Scherpenheuvel en bij de laatste drankpost op 10km van de finish sprongen nog enkele atleten in.

Moe maar tevreden bereikte we allen Scherpenheuvel.

Nog even wat foto’s aan de basiliek nemen en dan direct naar Alken. Hier stond de Brouwerijloop op het programma. Met Mohammed Laraaj en Michiel Vanholst op de 10km en nieuwkomer Bo Paps die de 5km voor haar rekening zou nemen hoopte we hier een mooi resultaat neer te zetten.

Petekind Bo startte goed. Van bij de start liep ze als eerste dame. Ze kon deze positie vasthouden. De wedstrijd was dus goed gestart voor ons team. Hierna stond met de 10km de hoofdwedstrijd op het programma. Van bij de start namen Mo en Michiel het heft in handen en liepen weg van de rest van het peloton. Tot net iets voor halfweg bleven beide goed samen. Hierna besloot Mo de gas helemaal open te draaien. Michiel moest meter na meter toegeven. Hij vocht nog, wilde graag voor eigen club winnen maar zag de achterstand toch geleidelijk oplopen. Meer als een 2de plaats zat er voor hem niet in achter Mo die stilaan terug op niveau aan het geraken is.


Berggeit Jelle Bertels heeft offday in Bulgarije

Na zijn BK berglooptitel in Malmedy en zijn EK wedstrijd in Arco-Italië stond er met het Wereldkampioenschap in Sapareva Banya - Bulgarije vandaag voor Jelle zijn 3de bergloopwedstrijd op het programma.
Vrijdag reisde Jelle met een klein hartje af. “zou het goed gaan?” vroeg hij zich af. Door allerlei omstandigheden (overname van bedrijf, bouwperikelen, pas papa geworden waardoor soms de nachtrust er bij inschiet,…) was zijn voorbereiding niet optimaal. De laatste weken probeerde we door extra mijnterril trainingen en trappentrainingen er toch alles aan te doen om zijn conditie te verbeteren.

Vandaag was het dan zover: wedstrijddag! Maar deze morgen begon de dag al met minder nieuws: “kei slecht geslapen. Ik voel mij wat grieperig” Dit was even schrikken. Jelle klaagt nooit! Enkele uren later kwam dan een volgend bericht: “ Slecht gelopen, laatste Belg. Na aankomst volledig leeg. Bibberen.”

Spijtig dit WK kon na zijn mooie Belgische titel en zijn goede prestatie op het EK de kers op de taart zijn. Maar niet getreurd. Volgend jaar moet hij dit maar rechtzetten.


Tweeloop: gek zijn doet echt pijn

Michiel: “Zeg Rik, ik zie dat in de marathontraining er op dinsdag 29 aug 1000-den opstaan. Nu is er net die week in Alken een tweeloop. Dit is een aflossingswedstrijd waarin je gedurende een uur met 2 personen op een parcour van 1000m afwisselend rondjes loopt. Misschien kunnen we de training hierdoor vervangen?”

Dit leek wel een mooi alternatief en zodoende werden er ploegjes gemaakt. Michiel Vanholst zou samen met Hendrik Vandeberk een team vormen. Het andere team zou bestaan uit Mohammed Laaraj en Tim Stessens. Bij de vrouwen zou de vriendin van Michiel, Femke Driesen en mijn petekind Bo Paps startten.

Een week geleden kreeg ik plots telefoon van Tim. “Verdoeme, slecht nieuws. Uitgegleden en heb nu een barst in de pols. Ik mag een week niet lopen.”

Dadelijk werd er op zoek gegaan naar een vervanger. Jelle Bertels had echter een afspraak opstaan. Om Mo niet in de kou te laten staan besloot ik mijzelf maar op te offeren. Elke dag korter bij de start begon ik meer en meer te twijfelen. Ik heb al jaren geen intervallen meer gedaan, ben 12kg bijgekomen sinds ik gestopt ben. Ben al wat jaren ouder,… De ene na de andere excuses kwam in mij op. Maar ik kon er nu niet meer onderuit. Met een klein hartje reed ik dus op naar Alken.

Van bij de start schoten Mo en Hendrik, gevolgd door een Waalse atleet weg van de rest van het peloton. Naar het einde van de eerste ronde bleek de Waalse atleet die een besttijd van 1min48 op de 800m heeft staan net iets sneller. Mo volgde op korte afstand. 15m hierachter kwam Hendrik binnen. Nu was ik dus aan de beurt. Ik nam dadelijk de leiding over. Michiel die kort achter mij gestart was liep snel het gat dicht en nam fors over. Ik haakte mijn karretje aan. Na 500m nam mijn verstand het over van mijn hart en besloot ik Michiel te laten gaan. Meegaan zou misschien onverstandig zijn. Het was nog maar mijn eerste rondje van 1000m, er zouden er nog veel volgen. Met een 50m achterstand op Michiel liep ik binnen. Mijn eerste rondje zat er op! Daarna was het terug de beurt aan Mo. Hij begon furieus aan zijn 2de rondje. Blies zijn motor op. Het zou 3 ronden duren voor hij terug in zijn normale ritme geraakte. Hierdoor zagen we het andere Punk Running team stilaan van ons weglopen. Met mij ging het gelukkig beter dan verwacht. Naar het einde toe werd het door gebrek aan training moeilijker maar ik beet op mijn tanden. Elke training roepen naar mijn atleten dat ze moeten durven afzien is makkelijk. Nu ik meeliep moest ik wel het voorbeeld geven. We sloten de wedstrijd mooi als 2de (18.960m) af na teammakkers Michiel en Hendrik.(19.412m).

Naast de 2 mannen teams was er ook nog een vrouwen team. Bo Paps en Femke Driesen liepen een fantastische wedstrijd. Deze dames kwamen ruim boven de 15km uit.

Uitslag:

  1. Hendrik Vandeberk & Michiel Vanholst 19.412m
  2. Mohammed Laaraj & Rik Ceulemans 18.960m
  3. Patrick Vandebosch & Pascal Vanmarcke 18.470m

        Bo Paps & Femke Driesen 15.350m


Speciaal voor de beginnende lopers – Geloof in jezelf, je kan meer dan je denkt

6 jaar geleden startte ik in Zonhoven met de eerste “loopcursus voor beginners”. Die eerste les vergeet ik nooit. Ik was nog niet zolang gestopt met competietielopen en ging nu lesgeven aan beginners. Het wedstrijdtempo van 20km/u werd vervangen door een loopritme dat minder dan de helft bedroeg. Die eerste dag bestond de training uit enkele malen 1min en 2min lopen. Dat kan toch niet moeilijk zijn dacht ik, dat kon toch iedereen. Maar wat bleek: dit was niet zo evident. Ik hoorde puffen en hijgen. Maar ze hielden vol en stap na stap kwamen we dichter bij ons einddoel. 12 weken later liepen ze allemaal de 6km op de lentejogging. Ze glunderden toen ze de finish overschreden. En niet alleen zij waren in hun nopjes. Ook ik als coach was fier op deze bende die doorgebeten had ook al gingen de eerste lessen zo moeilijk.

Hierna besloten we toe te werken richting de 10km in Dwars door Hasselt. Ook dit avontuur brachten we tot een goed einde. Maar nog was dit voor vele niet het eindpunt. Sommige droomde van een halve marathon of de 20km van Brussel. Frank Reners zag het grootser, hij besloot zijn focus te richten op een marathon. Een schema werd opgesteld. De andere lopers volgde het met argusogen. In juni 2012 liep Frank dan zijn marathon. Hij was net die dag 42jaar en 195dagen oud (marathon is 42km 195m). Met het nodige karakter liep hij zo fier als ne gieter over de finish. Hij liet zien dat mits geduld en rustig opbouwen je van niets naar een marathon kan gaan. Dat als je gelooft in jezelf je meer kan dan je denkt. 
Ondertussen hebben we al 6 jaar een loopcursus gegeven en elk jaar start de eerste les met veel gepuf en gehijg. En elk jaar zie je ze weer glunderen als ze het einddoel bereiken. Elk jaar stappen een deel van deze mensen over naar de Punk Joggers. Sommige om gewoon hun conditie te onderhouden maar er zijn er ook bij die meer willen. Gisteren liepen Frank, Eric en Kelly hun zoveelste marathon, ditmaal deze van Wenen en binnen enkele weken zal een groep van 8 deelnemen aan de Maasmarathon.

Allen zijn begonnen met 1min lopen gevolgd door wandelen, hijgen, puffen en klagen.

Een fiere coach,
Rik Ceulemans


Loopcursus blijft een groot succes.

Gisteren werd het startschot gegeven voor onze 6de “loopcursus voor Beginners”. Bij onze start in 2010 daagde er 50 sportievelingen op.  2 jaar later waren er al meer dan 100 inschrijvingen. Het absolute hoogtepunt telde we in 2014. Toen stopte de teller op maar liefst 204 deelnemers.

Reikhalzend werd er gisteren uitgekeken. De voorbije weken was het weer niet al te fameus. Zou de regen mensen afschrikken? Maar om 19u mochten we toch fier zijn op de opkomst. Voor het 3de opeenvolgende jaar waren we over de kaap van 100 inschrijvingen geraakt.  En ook onze joggers die normaal een half uurtje later trainen waren massaal aanwezig. De meeste zijn ook begonnen tijdens 1 van onze cursussen en wilde door aanwezig te zijn tonen dat met wat doorzettingsvermogen je veel kan.

De cursus startte met een welkomwoordje gevolgd door wat uitleg over hoe de cursus in zijn werk zou gaan.  Hierna klonk het fluitsignaal en zette de groep (135 lopers) zich in gang voor de eerste minuut lopen. Na het lopen sloten we de sessie af met stretchoefeningen.

Binnen 2 dagen vinden ze hopelijk terug de weg naar de basvelden.  

Wil je zelf nog deelnemen? Kom dan zeker langs. De trainingen vinden elke dinsdag en donderdag plaats om 19u op de Basvelden.


Doping mag van de IAAF, een speciaal kapsel NIET

Op http://nos.nl/…/2080115-iaaf-wist-al-jaren-van-dopinggebrui… zie ik een foto van Pierre Weiss.

“Verdoeme” denk ik, dat is die vent die in oktober 2006 tijdens het WK 20 km in Debrecen even tegen mij kwam zagen over mijn kapsel.

Na de race zat ik rustig te eten samen met onze Belgische afgevaardigde tot er plots iemand van de IAAF naar mij toe kwam.

Hij stopte en tikte op mijn schouder. Direct nadat ik omgedraaid was, stak hij van wal. Boos zei hij tegen mij: "Dat (hij wees naar mijn hanenkam) stoort mij niet maar dat (en toen wees hij op het NIKE-teken op mijn achterhoofd) stoort mij.‛ “Volgende keer scheer ik het af” zei hij.

Geschrokken meldde ik hem dat ik al twee jaar met die coupe rondliep. Nooit had ik er negatieve ervaringen van ondervonden. Hij was echter niet te vermurwen, werd zelfs kwaad. Snauwde dat ik het moest afscheren of anders zou hij ervoor zorgen dat ik de volgende keer niet meer mocht deelnemen aan een wedstrijd van de IAAF. Daarna verdween hij en bleef ik verbouwereerd achter. Kort hierop verliet ik het feest, ik kon toch niet meer genieten, en ging naar het hotel. Zeer aangedaan, het was nooit mijn bedoeling geweest iemand te shockeren met mijn haarsnit, belde ik naar thuis. Mijn vrouw monterde mij toen wat op.

Het WK en de IAAF waren wel gesponsord door Adidas, maar ik kreeg mijn materiaal van NIKE. Zou die man er ook iets van gezegd hebben indien ik een Adidas- teken op mijn hoofd had? Veertien dagen eerder had ik deelgenomen aan het WK berglopen. Ze hadden er daar geen probleem van gemaakt. Waarom nu dan die dag wel?

Als je dan nu bovenstaand artikel leest word ik terug boos. Dus toen kon er wel gereageerd worden op een kapsel. Daar gaan ze heiliger als de paus doen maar de grote smeerlappen die de hele atletiekwereld beliegen en bedriegen worden dus gerust gelaten.


Gelijkenissen tss FIFA & IAAF

Het rommelde al eventjes bij de voetbalbond (FIFA). Blatter en Platini (FIFA) hun rol is zo goed als uitgespeeld.

  • Tegen Blatter loopt een strafrechtelijk onderzoek van de Zwitserse justitie naar fraude en omkoping
  • En ook Platini krijgt het warm. In 2011 ontving Platini 1,8 miljoen euro van Blatter, vanwege werkzaamheden die hij tussen 1999 en 2002 zou hebben verricht voor de FIFA-preses.

Ook bij de atletiekfederatie (IAAF) komen in navolging van de voetbalbond nu zaken naar boven die het daglicht niet mogen zien.

Vandaag verscheen een artikel op sporza dat er nog nieuwe louche zaken naar boven zullen komen.( http://sporza.be/cm/sporza/atletiek/1.2506127). Wat mogen we nog allemaal verwachten? Het doet pijn om uw geliefde sport zo zien af te zakken in de corruptie.

Conclusie:

Platini = Coe

Blatter = Diack

Tijd om de stal eens grondig uit te kuisen. Ze zullen er werk aan hebben.


Laat je stem horen

Oud toppers krijgen na hun carrière een mooie job aangeboden. Oud topper Sebastian Coe wordt bv hoofd van de IAAF (internationale atletiekfederatie), Michel Platini staat aan het hoofd van de UEFA, … Zowel in de voetbal als in de atletiek komen nu de schandalen boven en steeds doen ze alsof ze uit de lucht gevallen komen.

Net als ikzelf 2 dagen geleden in HBVL vertelde is ook Luc Krotwaar van het gedacht dat er iemand van buiten de sport schoon schip moet maken. Van de oud sporters zal het niet komen. De potjes moeten toeblijven. Oud atleet Luc Krotwaar schreef in een interview:

,,Ik ben totaal niet verrast. Het is ook niet groter dan ik had verwacht. Ik zie insiders geschokt reageren. Daar geloof ik helemaal niet van. Die mensen willen blijkbaar bewust naïef zijn, omdat ze nog in de sport betrokken zijn en er voor een deel afhankelijk van zijn'' ,,De IAAF is gewoon zo corrupt en vervuild dat het niet aan mensen binnen de sport zelf is over te laten om schoon schip te maken.''

In het verleden liet ik al enkele malen mijn stem horen, schreef al enkele columns, sprak al enkele malen mijn afkeer uit tegen doping. Ik vind het mijn taak als oud atleet om mijn stem laten horen en hoop dat ik veel opvolging krijg. Eigenlijk zou elke persoon die wil sporten in een zuivere omgeving zijn stem moeten laten horen. Als we hard genoeg roepen zal er hopelijk vroeg of laat toch eens iemand opstaan die de stal wil uitkuisen.

Of ben ik op dat gebied naïef en zal zoiets nooit gebeuren?

 


Gastspreker: Kiezen voor sport

 Elk jaar organiseren de leraars van de school Rozenberg S.O. in Mol bezinningsdagen voor hun leerlingen van het 6de middelbaar. De +/- 200-tal leerlingen krijgen de keuze uit verschillende gastsprekers die elk 2 sessie van 45min voor hun rekening nemen.

Tijdens To Walk Again werd ik aangesproken door iemand van de school: "Wil je niet langskomen als gastspreker? Het thema van onze bezinningsdagen is 'Kiezen'. Omdat onze leerlingen op een belangrijk keerpunt in zowel studie- als levenskeuzes staan, willen wij hen confronteren met mensen die op een bepaald domein in hun leven één of meerdere belangrijke keuzes hebben gemaakt. De bedoeling is dat u dit aspect dan ook zo goed mogelijk benadrukt in uw verhaal.
Met zeer veel enthousiasme nam ik de uitnodiging aan.

Hieronder lees je een korte uiteenzetting van mijn verhaal

In het leven moet er keuzes gemaakt worden

In een leven moet je veel keuzes maken. Het begint al zeer vroeg. En geregeld hoor je zeggen: “Kiezen is verliezen”. Soms klopt dit maar kiezen kan soms ook betekenen dat je gaat voor je droom. Dit laatste is wat ik gedaan heb.

Iedereen heeft dromen in zijn leven. Kleine dromen, grote dromen. De ene wil piloot worden, de andere droomt ervan om mensen te genezen of droomt van een gezinnetje. Tussen droom en daad staan echter vaak vele obstakels. Velen durven niet voluit voor hun dromen te gaan, ontbreken durf of zin voor risico. Met mijn verhaal kan ik misschien duidelijk maken dat je met een sterke droom en hard werken toch een heel eind op weg kan geraken.

Kiezen voor atletiek

Ik was nog jong en knap toen ik als jong knaapje van 8 jaar in aanraking kwam met hardlopen. Op school vroegen ze om deel te nemen aan de scholenveldloop. Dus op een woensdagnamiddag reden we met de schoolbus naar de veldloop. Moe maar super tevreden reden we achteraf terug naar school. Eens thuis vertelde ik honderduit over mijn super namiddag, het smaakte naar meer. Ik riep tegen mijn ouders: “Ik wil atletiek gaan doen”. Gelukkig wist mijn vader raad. Als zelfstandig coiffeur had hij veel klanten. De zoon van 1 van die klanten, tevens een buurman, liep bij de plaatselijke atletiekclub. Hij zou wel eens polsen. Maar ik liet niet los en bleef zagen. Zodoende belde we al diezelfde avond aan. Nog diezelfde week reed ik samen met Steven (de zoon van de klant) naar de training.

Kiezen: Atletiek of voetbal?

De eerste jaren was ik letterlijk een meeloper. Maar met de jaren groeide mijn enthousiasme voor deze sport en mijn prestaties gingen met rasse schreden vooruit. Het zou echter nog duren tot mijn 16de voor ik mijn eerste podiumplaats bij de scholieren behaalde. In die tijd deed ik naast atletiek nog aan voetbal. Op een dag brak ik mijn arm waardoor ik rondliep met een gips. Voetballen met gips mocht niet maar lopen was geen problem. Gedurende enkele weken kon ik mij dus extra toespitsen op het lopen. Geen voetbalmatch meer op zondagochtend en daarna vermoeid van de match nog een wedstrijd lopen. Nee, nu stond ik fris aan de start en dit rendeerde. In mijn eerste veldloop van het seizoen (Hasselt) stond ik dadelijk op het podium (2de pl). Man, wat smaakte dat zoet. Toen nam ik mijn eerste harde keuze. Hoe graag ik ook voetbalde, elke zondag een voetbalmatch gevolgd door een loopwedstrijd was teveel. Het lopen had mijn hart veroverd en dus nam ik de beslissing om met voetballen te stoppen. Wat was deze beslissing hard. Het gezegde “kiezen is verliezen” klopte.

Van toen lag mijn focus helemaal op het lopen. Ik begon te dromen. Wat zou ik graag overwinning halen en later met de ‘grote mannen’ in de categorie van 18 tot 40 jaar de beste Limburger, misschien wel beste Belg worden. Soms vertelde ik dat aan mijn trainingsmakkers. Hun reactie was vaak erg behoudend, genre "droom er maar niet over, da's enkel weggelegd voor enkelingen". Deze tegenkantingen maakten me zelfs fanatieker. Ik ging zelfs dagelijks trainen. De conditie ging met rasse schreden vooruit en ik stak voor het eerst mijn neus aan het venster. Soms kon ik meespelen met de echte toppers voor een podiumplaats.

Kiezen: Job in fuctie van atletiek

Maar ik werd ook ouder. Schooltijd was gedaan. Wat nu? Ik wilde verder studeren maar atletiek speelde al een zeer grote rol in mijn leven. Hoe kon ik beide hebben? Na lang zoeken besloot ik verder te studeren in het Belgische Leger. Ik kreeg er een opleiding van een jaar en kwam als tankcommandant terecht bij 2/4lansiers in Leopoldsburg. Een foute keuze. In een gevechtseenheid bestond de dagtaak er vooral in om veel op oefening te gaan. Het sportieve werd er naar de achtergrond geschoven. Geregeld een week op maneuvers betekende telkens weer een stapje terug in mijn conditie. De frustratie groeide. Mijn droom om eens de beste loper te zijn schrompelde ineen. Nachten lag ik wakker. “Wat nu?” Er was maar 1 oplossing. Harder trainen, beter worden en dan overplaatsing vragen naar een andere (niet gevechts-) eenheid. Maar met zoveel oefeningen was dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik besloot om een half jaar loopbaanonderbreking aan te vragen en gedurende dat half jaar te trainen alsof mijn leven ervan af hing. Ipv dagelijk een training te doen besloot ik dit te verdubbelen. Vanaf nu zou ik elke dag 2 trainingen te doen.

Dit was echter zonder mijn kapitein gerekend. Hij keurde mijn loopbaanonderbreking af. 1 persoon besliste over mijn toekomst. 1 persoon ging mijn droom stukmaken. Dat liet ik niet gebeuren. Nog diezelfde dag nam ik ontslag in het leger.

Kiezen droom uitstellen = afstellen

Wat nu? Geen job, geen geld, geen uitkering van de dop. Ik moest dringend werk zoeken. Tevens moest ik mij ook de vraag stellen of de opofferingen die het lopen vroegen het wel waard waren? Zou ik niet gewoon voor 100% gaan voor een werkcarriere? De liefde voor de sport won het. Ik zocht een job vlakbij. Zodoende kon ik toch 2x/dag gaan trainen.

‘s morgens om 05u30 terwijl iedereen nog warm in bed lag zag je mij al rondlopen. Regen, sneeuw, hitte,… door weer en wind, niets kon mij tegenhouden. Mijn 2de training volgde dan na mijn dagtaak.

Het loonde. In Limburg hield ik iedereen achter mij, Ik was nr1 in onze provincie. En ook op Belgisch niveau stak ik mijn neus aan het venster. In mum van tijd was ik doorgegroeid tot de subtop. Stilaan stak mijn droom terug op. Zou ik de beste kunnen worden? Zou ik ooit kunnen leven van mijn sport?

Kiezen: Vrouw maakt droom waar

Gelukkig was er mijn vrouw. Zij kende mijn droom en op een morgen zei ze plots: “Rik, neem eens een jaar loopbaanonderbreking. Het wordt tijd dat je volledig voor je droom gaat zodat je er later geen spijt van hebt dat je het niet geprobeerd hebt”. Diezelfde dag reed ik naar het secretariaat van mijn werk en regelde mijn papieren.  Mijn collega’s, mijn vrienden, kennissen verklaarden mij zot. Maar mijn geloof was rotsvast. Ik zou de beste worden! Ging nog harder trainen. Tot drie maal per dag zag je mij over De Teut crossen. Trainingsschema’s waren nooit hard genoeg. Weken van 350 kilometer waren normale kost. Ik zou iedereen tonen dat als je een droom hebt en je er voor 100% voor gaat dat die kan uitkomen. Dat wilskracht en doorzettingsvermogen grenzen verleggen. 13 Belgische titels later kan ik met zeer veel plezier en voldoening terug kijken op mijn loopcarrière die me naar alle kanten van deze wereldbol bracht. Mijn droom kwam uit." 

Sindsdien is mijn slogan: “Live your dream”


Print-vriendelijke versieStuur naar een vriendPDF versie
Inhoud syndiceren
closure