Druk weekend voor Bo Paps

2 weken geleden reden we naar Gent om er deel te nemen aan een indoorwedstrijd. Bo werd er ingedeeld in de snelste 800m reeks. Net over de finish klonk door de luidsprekers de namen van de atleten. “Gelieve naar de oproepkamer te komen.”

“Wat zou er gebeurd zijn? Waarom worden de atleten naar het secretariaat gevraagd?” vroeg Bo.  Daar aangekomen werd het snel duidelijk. “Er is een foutje gebeurd. De wedstrijdjury heeft  vergeten  de klok op te zetten. Hierdoor hebben jullie geen tijd. Jullie mogen straks allemaal nog eens opnieuw lopen.”  Maar daar het merendeel van de atleten daar geen zin in hadden besloten maar zonder prestatie terug naar Zonhoven te rijden. Op de terugweg kon ik het niet laten Bo wat te plagen. “Je hebt wel geluk vandaag. Een slechte wedstrijd lopen maar je kan dat nu lekker ontkennen. Er is toch geen bewijs van. Hahaha…

Gisteren kreeg ze een 2de kans.  Ook nu was ze opgedeeld in de snelste reeks. Vorige keer liep ze constant achter de feiten aan. Al na 10m verloor ze de voeling bij de andere atleten. Dit mocht nu niet gebeuren. Voor de wedstrijd had ik haar opgedragen “Ga mee en zie waar het schip strandt. Niet erg als je op het einde stilvalt.”  Dit keer liep ze wel een mooie race. Ze had de les goed begrepen en beet zich vast. Alles verliep voortreffelijk maar met nog 150m te gaan voelde ze de verzuring toeslaan. Terwijl de rest aan de eindspurt begon sputterde haar benen tegen. Ze zag haar concurrenten van haar weglopen. Maar toch was ik als trainer content. Ze toonde karakter en wilskracht. De elementen waar je als trainer op kan bouwen.

Maar het weekend was nog niet gedaan. Vandaag stond er in Lanaken de 6de LCC veldloop op het programma. In mijn carrière heb ik geregeld 2 wedstrijden gelopen op een weekend. Zelfs op jonge leeftijd. Geregeld kreeg ik kritiek hierop dat het niet goed is maar ik liep graag en trok mij er niets van aan. Dus liet ik Bo ook vrij. Ze mocht ook vandaag lopen. Niets moest, zij moet op die leeftijd enkel genieten en plezier hebben.  

Toen we opreden was ze opgewekt. Mijn benen voelen goed, geen last van gisteren zei ze. Een uurtje later klonk het iets anders. “verdorie, dat lusje met dat bergje voelde ik serieus in mijn benen. Maar het was plezant”. Als 8ste liep ze over de finish. Zij blij, trainer blij.

Print-vriendelijke versieStuur naar een vriendPDF versie
closure
Comments