Slechte dagen zijn niet leuk maar die zal iedereen wel eens hebben.

Vandaag stond er de cross in Genk op het programma.  Bij de scholieren stond Bo Paps aan de start. Daar ze halfweg de veldloop altijd een dipje heeft hadden we haar opgedragen om in de eerste rond een beetje over te houden. We schrokken dus even toen we haar vooraan zagen lopen op de eerste klim. Gelukkig liet ze haar daarna dadelijk terug zakken.  De eerste ronde liep voortreffelijk. Daarna volgde haar traditioneel dipje maar ditmaal kon ze naar het einde toe haar wel herpakken en sprintte naar een mooie 7de plaats

Als laatste cross stonden deze van de senioren op het programma. Met Mo Laaraj mikte we op het podium. Maar al van bij de start zagen we dat het zijn dagje niet zou zijn. De mannen waar hij de voorbije veldlopen bijzat vlogen van hem weg. Constant liep hij achter de feiten aan.  Tja, ook die wedstrijden horen er als jonge gast bij. Noem het maar groeipijnen. Ver moest er niet gezocht worden naar de reden van deze off-day. Daar er vorige week geen cross opstond namen we het ervan om een klein trainingskampje van 10 dagen in te lassen.  Blijkbaar was dit nog niet verteert waardoor de benen dik aanvoelde. Maar ook de stress zal wel een rol gespeeld hebben. Vandaag moest ik hem niet bij zijn thuis gaan uithalen. Zijn moeder zou hem brengen. Ze wilde hem eens zien lopen.  Voor haar wilde hij goed lopen. Dit zorgde voor wat extra druk. Maar Mo, uitstel is geen afstel.  

Print-vriendelijke versieStuur naar een vriendPDF versie
closure
Comments