Van stratenloop naar de Piste

Vandaag was het de beurt aan Mo Laaraj en Bo Paps om de teamkleuren te verdedigen. Mo zou dit doen op de stratenloop in Gelrode terwijl Bo in Lommel zou deelnemen aan een pistewedstrijd.

Als ik niet treuzelde zou ik beide kunnen aanmoedigen. Reeds om 15u pikte ik Mo op bij zijn thuis om er richting Gelrode te rijden. Hier aangekomen deden we eerst een verkenning van het parcour. Een mooi golvend rondje van 2km welke Mo 6x mocht lopen. Ik posteerde mij halverwege dit rondje, net bovenop een heuveltje en zag dat na 1km zich een kopgroepje van 5 lopers afgescheiden had. Mo liep verstandig en hield zich rustig middenin dit groepje. Met zijn zware training van donderdag nog in zijn benen had ik hem op het hart gedrukt zich de eerste helft van de wedstrijd zeer kalm te houden. Na 3km had de latere winnaar Jonas Roels al een eerste keer aan de boom geschud. Het gevolg was dat dit groepje herleid was tot een duo. Mo volgde goed. Zo ging het tot in de voorlaatste ronde. Op het klimmetje gaf hij enkele meters toe. Hij wilde nog wel, vocht voor wat hij waard was maar het melkzuur van de 200-den die hij nog op donderdag gedaan had speelde op. Het gat groeide geleidelijk tot 24sec aan de finish. Maar zijn 2de plaats kwam nooit in het gedrang. Na de wedstrijd was het net alsof de organisatie wist dat we weinig tijd hadden. De eerste 3 kregen dadelijk hun prijs. Vlug nog even loslopen en dan de auto in richting Lommel.

 

Hier zou Bo deelnemen aan de 600m. Een afstand die haar zeer goed moest liggen. De laatste maanden hebben we fel geconcentreerd op haar snelheid. De afstand werd een beetje verwaarloost. Dat zag je ook goed op haar laatste piste wedstrijden. Tot 800m ging het steeds goed maar als het langer was viel ze stil. Maar vandaag moest ze maar 1.5 ronde. We verwachtte er dus veel van.
Op de 600m zouden alle vrouwen samen starten. Bo zou als cadet de jongste van de hoop zijn maar al van bij de start zag je dat ze niet gekomen was om haar zomaar te laten doen. Ze nam dadelijk de kop zoals opgedragen. Hierna liet ze haar een plaatsje afzakken. Ideaal om alles in het oog te houden. Deze plaats hield ze vast. Met nog 250m te gaan probeerde de koploopster te versnellen. Bo beet op haar tanden en ging mee. Nog 150m, dit was het  punt om te versnellen. Ze nam de leiding, en gaf deze niet meer af. De klok stopte op 1min42.89. Een verbetering van maar liefst 5sec.  

Print-vriendelijke versieStuur naar een vriendPDF versie
closure